Ik liet gisteren mijn telefoon (met pinpas, rijbewijs en museumkaart) op de wcrolhouder van het toilet in een museum liggen. Toen ik netjes mijn handen gewassen had en langs de andere wachtende toiletgangers naar buiten liep, voelde ik dat ik iets miste. Ik liep weer terug langs de andere wachtende toiletgangers en klopte op de deur van het toilet dat ik had bezocht.

‘Euh, hallo!’ roep ik luid, aangezien er geen reactie komt op mijn klop. ‘Ligt mijn telefoon daar misschien nog?’ Het is even stil. ‘Nee,’ komt er dan uiteindelijk toch van de andere kant. ‘Euh, ook niet op de toiletrolhouder?’ vraag ik weer luid. Ik moet blijkbaar specifieker zijn. Het is weer even stil. ‘Oh, ja!’ is het verlossende antwoord. Bedaard blijf ik blozend voor de deur wachten. Tot ik mét telefoon mijn aftocht weer kan maken langs de andere wachtende toiletgangers.

En vannacht dacht ik daar dus over na. Over een tasje voor in musea. Waar dan je telefoon in past. Misschien een foldertje. Maar dat klein genoeg is om niet als een echte tas te gelden.

De eerste versies hangen inmiddels klaar voor verkoop op de hemelvaartsmarkt. Voor al die andere blozende mensen.