Jacob is twee dagen naar Denemarken, dus we zitten weer met z’n drieën aan tafel vanavond. ‘Jullie kunnen nog scheiden,’ oppert Janne. ‘Hoezo?’ vraag ik. ‘Ik wil helemaal niet scheiden. Ik vind papa nog steeds heel leuk!’ zeg ik. ‘Ja, maar het kán wel,’ houdt Janne vol. ‘Ja,’ geef ik toe. ‘Het kán wel.’

‘Vraagje. Seksen jullie eigenlijk nog?’ mengt ook Meike zich in het gesprek. ‘Jazeker,’ zeg ik met een lach. Twee paar grote ogen kijken me aan. Eén paar met pretlichtjes. ‘Oh, mag ik dat een keer zien?!’ vraagt Meike enthousiast. ‘Nee,’ zeg ik. ‘Maar ik wil weten hoe dat gaat!’ probeert ze nog. En één paar iets minder enthousiast. Ik zie Janne een beetje vies kijken. Die denkt er duidelijk anders over.