In een grijze kale koude winter heb je een uitkijkpunt nodig. Iets van verwachting. Iets om op te hopen.

Gisteren begon ik aan mijn levende wilgenhut. Na twee ochtenden flink doorwerken staat mijn wiglo. Als een huis. En nu is het uitkijken naar. En wachten. En hopen.

Op de lente.