Ik scoorde vandaag wilgentenen. In eerste instantie om mandjes mee te vlechten. Maar ik zag op internet een foto van een levende wilgenhut. Toen moesten er dus ook grote lange takken mee. In de bakfiets.

Ik groette op de terugweg iedereen met een grote lach. Zeer tevreden met mijn buit. Maar mensen keken me vooral met grote ogen aan. Een beetje angstig. Of geïrriteerd omdat ik zoveel ruimte in nam. Die zullen wel gedacht hebben. Wat een takkewijf. Maar dat takkewijf heeft straks wel een takkemooie hut. Ha!