We belden oma gisteren voor haar verjaardag. ‘En hoe oud ben je geworden?’ vraag ik. ‘Eénenzestig,’ is het antwoord. ‘Oh,’ zegt Meike, ‘ik dacht tachtig!’ ‘Ja, of vijfentachtig!’ zegt ook Janne.

Leeftijd is ook maar een achterhaald begrip.