Meike besloot vorige week dat ze graag met mij wil gaan hardlopen. Ik wilde ook al heel erg lang weer gaan hardlopen. Echtwaar. Tot vorige week lukte dat alleen nog niet. Maar een dochter die graag samen wil rennen is perfecte motivatie.

Ik ben heel enthousiast over het idee om samen hard te lopen, dus ik probeer mezelf wat in toom te houden. Niet te hard van stapel lopen. Rustig opbouwen. Het moet leuk blijven.

Gisteravond liepen we ons tweede rondje. Niet te ver. Langzaam genoeg om nog wat te kunnen kletsen. Met genoeg wandelpauzes. En allebei nog steeds enthousiast.

Toen ik vanmorgen wakker werd moest ik wel toegeven dat ik mijn lijf wat voelde. Ik polste voorzichtig even bij Meike. ‘Neehoor, ik voel me kiplekker!’ was haar reactie. Voor we naar school gingen sprong ze zelfs nog een half uurtje fanatiek over wat hindernissen in huis met haar stokpaard. Mijn hardloopmotivatie gaat nu dus ook fanatiek met sprongen vooruit.