Na het ontbijt gaan we aankleden en tandenpoetsen. Tenminste, ik doe dat. Meike en Janne zijn vooral heel gezellig aan het kletsen vanmorgen. Er moet vanalles besproken worden. En dat gaat het fijnste nog lekker in je pyjama. Na een paar keer rustig aansporen, word ik iets strenger. ‘Anders leg ik jullie een spraakverbod op!’ zeg ik streng. ‘Wat is dat?’ vraagt Janne nieuwsgierig. ‘Dan mag je niet meer praten tot je je hebt aangekleed en je tanden hebt gepoetst,’ leg ik uit. ‘Ja! Leuk!’ roepen ze allebei enthousiast. Daar maak ik direct gebruik van. ‘Ok, dan leg ik nu een spraakverbod op. Drie, twee, één… stilte,’ luid ik het officieel in. Naast wat zacht geneurie is het heerlijk stil.

‘Ja ik mag weer praten!’ hoor ik Meike tot mijn verbazing al na drie minuten roepen. Maar drie minuten (ik heb het getimed). Als ze niet praten gaan de dingen ineens heel snel.