Het is vrijdag. Onze laatste avond zonder Jacob. Met Janne bak ik pannenkoeken voor ons meidenavondje. ‘Ik wilde echt iets heel doms vragen!’ zegt Janne met een grote grijns, terwijl ze de laatste pannenkoek omdraait. ‘Weet je wat ik bijna wou vragen?’ ‘Haha, wat gaan we eten vandaag?’ opper ik. De standaard vraag die hier in huis tussen vijf en zes steeds herhaald wordt, zonder naar het antwoord te luisteren. ‘Ja!’ lacht ze zelf ook. Zo fijn als je om jezelf kunt lachen.