‘Mama, ik weet niet waar ik naar toe moet met mijn leven,’ zegt Meike met een diepe zucht. ‘Ik bedoel, mijn leven is een doolhof. En ik ben niet goed in doolhoven,’ zegt ze terwijl ze haar schouders ophaalt. ‘Weet je nog? Die keer dat Janne en ik in een doolhof gingen? En dat we verdwaald waren? En jij ons moest zoeken?’

‘Ja! Ik wil weer een keer in een doolhof!’ roept Janne enthousiast bij die herinnering. ‘Wanneer gaan we weer een keer in een doolhof?’

‘Als het ook voor mama’s leeftijd is, hebben we een groot probleem,’ waarschuwt Meike haar zusje. ‘Hoezo?’ bemoei ik me er nu ook mee. ‘Ja, vorige keer kon jij over die muren heen kijken,’ zegt Meike.

Ik vind verdwalen ook een kracht. Dat is vast ook een ding: “De kracht van verdwalen.” Hoe raak je de weg kwijt? Lessen voor een leven lang dwalen.