Vandaag gaat alleen Janne naar school. We zijn een half uur te vroeg klaar voor vertrek. Janne eist daarom nog een potje kwartet. Het wordt het reuzenkwartet van Dick Bruna. De plaatjes worden eens goed bekeken. ‘Sommige mensen kunnen ook mensen tekenen, dat het echt ècht lijkt,’ zegt ze. ‘Maar ik kan dat niet.’ Het is even stil. ‘Die mensen hebben daar ook echt járen op geoefend,’ geeft ze zelf al het commentaar dat ze (terecht) van mij verwacht. ‘Maarja, dat heb ik niet,’ constateert ze nuchter. Ze heeft er ook nog maar net zeven levensjaren opzitten.

Ze wint wel twee keer een potje kwartet van haar ruim 5 keer zo oude moeder. Op een gegeven moment baart oefening geen kunst meer.