Op onze witte eettafel is met blauwe balpen een heel klein pietenmutsje en mijtertje getekend. ‘Janne, heb jij een pietenmutsje en mijtertje op de tafel getekend?!’ vraag ik streng. ‘Nee!’ zegt ze zonder op te kijken. Ik weet genoeg. ‘Janne?’ vraag ik nog een keer. Nu kijkt ze op. Ik zie een twinkeling in haar ogen. En ik zie herkenning. Ik weet hoe het voelt. Dat streepje op de tafel. Dat knipje in het tafelkleed. Dat scheurtje in het behang. En stiekem vind ik het bestwel leuk, die tekeningetjes op de eettafel. Maar dat kan ik natuurlijk niet zeggen. Al heeft ze vast die twinkeling in mijn ogen gezien. Herkenning. Ze weet genoeg.