Meike fietst van de manege naar huis. Jacob rijdt even later met de auto langs dezelfde weg naar huis. Thuis komen we er achter dat Meike nog niet thuis is, maar hij haar ook niet tegengekomen is onderweg. Ze had al lang thuis moeten zijn. Het is inmiddels donker, dus verschillende hulptroepen worden ingeschakeld om te gaan zoeken.

Na een half uur zoeken, waarin de spanning oploopt, belt Jacob de politie. Ze blijkt door iemand gevonden te zijn en zit inmiddels in een politieauto onderweg naar huis. De opluchting is groot. Ze had ergens een verkeerde afslag genomen en kwam in een dorp 6,5 km verderop terecht. Daar was een aardige meneer die het niet vertrouwde, haar aansprak en de politie belde. Hoewel ze erg bang was (‘niet met vreemde mensen mee gaan’), is ze de meneer erg dankbaar (‘hij heeft mijn leven gered’). En wij ook.

Thuis wil ze direct haar neefje bellen. Dan kan ze vertellen dat ze in een echte politieauto zat. Dat zal hij wel leuk vinden!

Ze zal wel lekker slapen vannacht na zo’n flinke fietstocht. Frisse buitenlucht is gezond tenslotte. Ik moet de adrenaline nog even laten zakken. Opvoeden blijft ingewikkeld. Waar ligt de balans tussen beschermen en loslaten?