We zijn ruim op tijd klaar voor school vanmorgen. Iets te vroeg zelfs. Meike en Janne kunnen nog tien minuten spelen. Janne moet nog even naar de wc. En nog even wat hatchimals pakken voor haar spel. Dan nog even wat warm water in een bakje doen voor de hatchimals. Oude rekenwerkboeken uit de kast pakken. Ze begrijpt goed dat dat allemaal afgaat van haar kostbare speeltijd. ‘Hoeveel minuten heb ik nog?’ vraagt ze wanneer ze eindelijk klaar zit om haar hatchimals les te geven. ‘Nog drie,’ antwoord ik eerlijk. Het is even stil. ‘Mama, kun je dat even niet meer zeggen als ik dat vraag?’ zegt ze.

Een bijzonder mooie en moeilijke oefening om de dag mee te starten: bewust de tijdsdruk negeren om lekker te kunnen spelen. Drie minuten lang.