Meike wil vanmorgen weer zelf naar school fietsen, via haar favoriete omweg. ‘Dan kan ik mijn levensverhaal nog even delen met de geiten,’ legt ze uit. Dat mag, we zijn vroeg en ze heeft haar eigen tas mee. Ook Janne wil graag zelf naar school. Die gaat rechtstreeks. ‘Ja, ik houd van de inloop,’ legt ze uit.

Meike maakt zich wat zorgen om haar kleine zusje. ‘Maar wat als Janne verdwaalt? Of ontvoerd wordt?’ vraagt ze bezorgd. Ik geef het antwoord dat ik mezelf ook altijd geef. ‘Als ze niet op school aankomt, dan belt school vanzelf dat ze er niet is,’ stel ik haar gerust.

Ik drink ontspannen nog een kopje koffie. Heerlijk, dat beetje extra tijd voor mezelf. Drie kwartier later, wanneer ik op de fiets zit naar pottenbakles, gaat mijn telefoon. Meike’s juf. Meike is nog niet op school. Het belsysteem werkt in elk geval.

Wanneer ik terug wil fietsen richting ’t Harde om haar te gaan zoeken, belt de juf weer. Meike komt net binnen. Een half uur te laat. Tja, wie kan er nou ook zijn hele levensverhaal in een kwartiertje kwijt aan een geit?