Meike is klaar om naar bed te gaan, maar mag nog even lezen. Ik ga nog even tekenen in mijn atelier. En vergeet de tijd. Wanneer ik eindelijk naar boven ga om haar in te stoppen, tref ik haar midden in haar kamer op de vloer aan. Ze zit heerlijk in alle stilte te tekenen. Iets met genen, denk ik.

Ik stop haar snel in bed. ‘Mama, slapen vind ik toch wel een fijn moment van mijn leven. Dan hoef ik lekker niks,’ zegt ze met een tevreden zucht.