S. komt olijfolie uit Italië langsbrengen. Ze staat stil halverwege het pad en ademt diep in. ‘Het ruikt hier zo lekker!’ zegt ze enthousiast en kijkt om zich heen of ze ziet van welke plant het komt. We snuffelen samen wat rond, maar komen er niet uit. En ik vind het eigenlijk altíjd heel erg lekker ruiken hier in het bos. Een beetje een mossige, harsige, dennenachtige, nattegrondlucht.

Een uurtje later loop ik weer door onze bostuin en ruik ik op sommige plekken inderdaad ook een hele specifieke bloesemachtige bosgeur. Toch wat anders dan de bekende boslucht. Vreemd, omdat er hier niet zo veel in bloei staat nu. Ik stuur S. nog een appje dat ik nu snap wat ze bedoelde en ga uitzoeken wat het is. ‘Als je hulp nodig hebt kom ik wel door je struiken snuffelen. Zoooo lekker’ appt ze terug. Ik zie het direct voor me.

En ik zie kansen. Misschien is dat wel wat: een snuffelbos. Aromatherapie, maar dan echt.