Meike en Janne bakken koekjes. Om te verkopen voor het dierenasiel. Ook het deeg maken ze zelf. Ze wegen alles nauwkeurig af. Meike snapt inmiddels dat dat belangrijk is. ‘Oh help! Het is mislukt! Help! Er zit veel te veel zout in!’ roept ze in paniek. Meike en Janne geven elkaar de schuld en schreeuwen boos tegen elkaar. Jacob komt even kijken. ‘Hoeveel zout moest erin?’ vraagt hij. ‘Eén punt vijf gram,’ zegt Janne. ‘En hoeveel staat er op de weegschaal?’ vraagt hij. ‘Nul punt zes,’ is het antwoord. Niks aan de hand dus. Het gaat hardstikke goed. Toch blijven ze ruzie maken.

‘Maar je mag nog steeds geen vriendin bellen, want dat hebben we afgesproken! Zussendag!’ zegt Janne streng wanneer ze weer naar elkaar staan te schreeuwen. ‘Ja daar ben ik ook blij mee,’ zegt Meike verrassend rustig. ‘Hoezo?’ vraagt Janne verbaasd. ‘Omdat hoe boos jij ook op mij bent, ik hou nog steeds van je,’ zegt Meike. ‘Ja ik ook van jou,’ zucht Janne. 

‘Doen jullie een jas aan?!’ roep ik wanneer ze met de koekjes op pad gaan. ‘Ik zou díe doen, dan verkoop je er meer,’ hoor ik Jacob zeggen. ‘Ja Janne, we moeten eruit zien als echte zakenmannen!’ zegt Meike stoer. ‘Zakenvrouwen bedoel je!’ lacht Janne. In hun nieuwe rokjes gaan ze giechelend op pad. Als echte zakenzussen.