‘Misschien moet je even niet kijken naar wat je doet. Maar voelen.’ Het advies op pottenbakles vandaag. Werkte verrassend goed. In plaats van met ingehouden adem, geconcentreerd te proberen mijn handen op de juiste plek in de juiste houding tegen de klei aan te houden, keek ik naar de andere kant van de schaal. En liet mijn handen op gevoel doen wat ze moesten doen. Ik voelde mezelf weer adem halen. En de klei luisterde eindelijk naar mijn handen.

Voor iemand die zo makkelijk voelt en aanvoelt zou dit geen nieuwe les moeten zijn. Maar ook ik probeer soms zo krampachtig een klein stukje te controleren, dat ik het grote geheel verlies. En vergeet adem te halen. Adem in. Adem uit.