We zijn zeemeerminnen vanavond. We eten schelpen met zeewier (pasta met spinazie). Als toetje eten we stracciatella yoghurt. Er wordt diep nagedacht over hoe dat verzeemeermind moet worden. En er wordt ondertussen ook diep nagedacht over nog veel meer zeegerelateerde kwesties. ‘Als je gaat vissen en chocola aan het haakje van je hengel doet en de vis hapt en wordt daar ziek van, kun je de vis dan nog eten?’ vraagt Zeemeermeike zich af.

Een hele actuele vraag, gezien alle rotzooi in onze zeeën. Misschien moeten we dat vaker doen. Het leven verzeemeerminnen. Om de dingen vanuit een ander perspectief te kunnen bekijken.

Dan is er alleen nog wel een andere kwestie. ‘Hoe kunnen zeemeerminnen eigenlijk plassen en poepen? Gaat dat dan door de schubben heen ofzo?’ vraagt Zeemeermeike zich af. ‘Als ik moet poepen worden mijn schubben gewoon bruin en als ik moet plassen geel,’ oppert Zeemeerjanne.

Zie je. Werkt perfect, die verzeemeerminning. Ik stel voor: geen heisessies meer. Voortaan gaan we verzeemeerminnen. Vermin uzelf.