Meike had het op school over de wereldkeuken. Ze kwam thuis met eisen. Ze wilde graag macarons proeven. En lavacakejes. En ze wilde weten wat crème brûlée precies was. Aan die eisen voldoe ik graag. Dus wij proefden macarons. En als toetje hadden we vandaag crème brûlée gepland. Helaas deed de grill van de oven het niet. Gelukkig voelde Jacob zich geroepen. Hij had wel een brander in de schuur.

En toen hadden we dus perfecte crème brûlée. Boven verwachting goed gelukt. Een koude vanille crème, met een perfect dun knapperig laagje caramel. Nog nooit heb ik Jacob zo enthousiast in de keuken gezien. Ik hoop op meer van dit soort culinaire avonturen.