Soms ben ik het gezeur om eten aan het eind van de middag even flink zat. En word ik boos. Iedereen van slag.

‘Ik snap wel dat we je soms op je zenuwen werken,’ zegt Meike even later aan tafel. ‘Maar wij kunnen nou eenmaal goed babbelen en dan babbelt er iets anders uit dan we willen. Dus sorry, wil je ons vergeven?’ ‘Ja.’ ‘Hou je nog van ons?’ ‘Ja natuurlijk. Altijd.’

‘Mama, wist je dat het belangrijkste in het leven gratis is?’ vraagt ze dan. ‘Wat is dat dan?’ vraag ik. ‘School, water,…’ begint Janne een opsomming. ‘Maar daar moet je voor betalen,’ concludeert Janne zelf al. ‘Wat is het dan Meike?’ vraagt Jacob. ‘Het léven, de tóekomst, wat jou te wáchten staat, mensen die om je géven, líefde!’ overtuigt ze ons met grote woorden en gebaren.

Misschien moet ik dat betoog de volgende keer maar gebruiken bij gezeur om eten.