Ik ben verdiept in Cowspiracy op Netflix. Van Jacob moest ik Seaspiracy kijken. En toen ben ik daarna direct ook maar aan Cowspiracy begonnen. Daar krijg je niet direct trek van. Maar het is etenstijd, dus Janne krijgt wel trek.

‘Mama!’ schreeuwt Meike zo hard dat het door mijn koptelefoon heen komt. ‘Ik mag niet klikken! Maar wat Janne doet mag écht niet!’ Ik ruk me los uit het pleidooi voor plantaardig eten en ga even polshoogte nemen in de keuken.  Daar staat Janne met ondeugde ogen in de buurt van de voorraadkast. Waarvan een deurtje open staat. ‘Ik ga even in de logeerkamer chillen hoor mama,’ zegt ze.

‘Wacht even,’ zeg ik. Ik fouilleer haar overal, maar kan geen etenswaren vinden. ‘Waar heb je het verstopt?’ vraag ik, terwijl ik met ondeugende ogen terugkijk (levelen is altijd belangrijk). ‘De logeerkamer,’ geeft ze dan toe. Samen gaan we kijken. Jahoor. Achter het logeerbed ligt een zak marshmallows. ‘Ik heb er nog niet van gegeten hoor,’ probeert ze de schuld nog een beetje te beperken. ‘De volgende keer moet je het gewoon even vragen,’ besluit ik vandaag coulant.

Ik stop ze allebei snel een marshmallow in hun mond en zet de oven aan voor pizza’s. Kan ik die docu nog even afkijken. Alsof ik ooit nog salami en kaas wil eten.