Laatst vertelde een vriendin enthousiast dat ze begonnen was met stekken. Ze kreeg dus wat stekjes mee van mijn lantaarnplantjes die veel te lang geworden waren. (Er blijven zelfs wel eens meisjes met lange haren in vastzitten.) Omdat ze helemaal in de knoop zaten, snoeide ik ze ver terug. Ik knipte uit de losgeknipte kluwen zelf ook maar wat stekjes. Het enthousiasme werkte aanstekkelijk.

Gisteren zag ik bij mijn schoonzusje een grote geldboom staan. Ik mocht er in knippen. Wanneer ik de geldboomstekjes thuis bij de andere stekjes zet, zie ik tot mijn vreugde dat er worteltjes groeien aan de lantaarnstekjes. En tot mijn verrassing zie ik ook worteltjes verschijnen aan de kronkelige paastakken die ernaast staan. (Snoeiafval van de buurvrouw van mijn zusje.) Zal ik die ook maar gewoon in een pot met aarde zetten straks? Ze groeien vast uit tot een struik. In huis? Dat kan best. Heel botanisch. Misschien komen er wel vogels op af. Met nesten. En eieren. Paaseieren. Dan zijn het weer paastakken. Circulair. Ook heel erg hip. Botanisch circulair noem ik het dan, onze nieuwe huisstijl.