Zo’n dag dat je echt op je hoede moet zijn. ‘Doen we weer zout in papa’s koffie?’ vraagt Janne vanmorgen. ‘Nee, ik denk dat hij daar niet nog een keer in trapt,’ zeg ik.

Na het avondeten maakt Jacob nog een kopje koffie voor me. ‘Oh, wil mama nog koffie?’ hoor ik Janne aan hem vragen. En vervolgens wat gesmoes en gegiebel. Even later komt ze met een grote grijns mijn koffie brengen. Ik doe alsof ik niets gehoord heb. Ik neem een klein slokje. Heel voorzichtig. Ik proef. Het smaakt gewoon. Net als anders. Toch? Ik twijfel en neem nog een slokje. ‘Zit er iets door?’ vraag ik Janne argwanend. ‘Ja! Haha! Nee! Hahaha!’ lacht ze me uit. ‘Heb je er iets in gedaan?’ vraag ik nog maar een keer. ‘Nee! Haha! Ja! Hahaha!’ lacht ze nog steeds terwijl ze mijn atelier uit loopt. In verwarring en vol wantrouwen laat ze me alleen achter met mijn kopje. Koffie?

In verwarring en vol wantrouwen. Misschien had Rutte het vanmorgen ook gewoon over een andere boeg moeten gooien: ‘Haha, 1 April! Grapje! Ik had het toch wel over Omtzigt!’ Direct de toon gezet.