Meike had haar spreekbeurt vandaag. Over de husky, haar lievelingsdier. De maandagochtend verliep verrassend vrolijk. Ze was wel een beetje zenuwachtig, maar had er vooral zin in.

’s Middags zijn we allemaal heel nieuwsgierig naar hoe het is gegaan. ‘Het ging wel goed geloof ik,’ zegt ze. ‘Een paar zeiden later wel “goed gedaan” ofzo,’ vertelt ze nuchter. Veel meer kwam er niet uit. Het cijfer, dat liep nogal uiteen gedurende de middag. Een 9,6 of een 6 of een 9. En Meike wil dat soort cijfers ook nog wel eens omwisselen.

‘En vond je het ook leuk om te doen?’ vraagt Jacob uiteindelijk. De belangrijkste vraag natuurlijk. ‘Nee,’ zegt ze met uitgestreken gezicht. ‘Grapje, ja!’ roept ze dan lachend. ‘Wie vindt dat nou niet leuk? Als het jou beurt is om te spreken over iets dat je heel leuk vindt?’ zie ik haar denken.