‘Ja, we gaan stoeien vanavond Meike! Dat had jij gister gezegd papa!’ zegt Janne zodra we het eten op hebben. ‘Ja toch mama? Dat had papa gister gezegd!’ vraagt ze nog even ter bevestiging aan mij, voor het geval Jacob eronderuit wil komen.

‘Maar papa, wil je dan niet zo hard boksen?’ vraagt Meike. ‘Maar gewoon een beetje zacht slaan,’ zegt ze terwijl ze zichzelf een klopje op haar arm geeft ter illustratie. ‘Ja en papa je mag niet kietelen!’ zegt Janne fanatiek. ‘Iets voorzíchtiger doen,’ probeert Meike het allemaal nog duidelijker uit te leggen. ‘Wij willen net zo lang leven als jij hebt geleefd.’

Een uitdaging voor Jacob. En zo ervaar ik het leven soms ook wel een beetje. We willen volop leven én zo lang mogelijk leven. Zonder pijn. Dat schuurt.

Op het geluid afgaande werd er hier toch nog even volop geleefd vanavond.