Waarschijnlijk hebben ze dat van hun moeder. Dat bakken ze helpt om te ontspannen. Na de eerste schooldag deze week moet er even afgereageerd worden. We gaan dus weer koekjes bakken.

‘Mama, mogen we dan alle koekjes tegelijk opeten?’ vraagt Janne. Een vraag waar ze natuurlijk het antwoord al op weet. Maar ze moet hem toch stellen. ‘Nee, dat is niet goed voor je,’ geef ik dan toch dat antwoord nog maar een keer. ‘Dan word je misselijk,’ probeer ik mijn ‘nee’ nog wat extra kracht bij te zetten. ‘Dat maakt toch niks uit?’ zegt ze nukkig.

Meike pakt het anders aan. ‘Mama, jullie kunnen helaas niet meer van mijn koekjes eten. Deze zijn echt alleen voor Janne en mij. Kom maar kijken,’ zegt ze. Ze trekt me mee naar de tafel. Van al haar deeg heeft ze één grote M en één grote J gemaakt. Ook Janne verdeelt haar deeg snel in twee grote koeken. ‘Deze zijn dan wel voor jou en papa,’ zegt ze gul.

En zo lijken ze toch ook weer op hun vader. Door vol te houden en het slim te spelen, weten ze het in eerste instantie onbereikbare toch voor elkaar krijgen.