Na een date avond van Meike en Jacob een paar weken geleden, bleven er een paar blikjes Fanta over. Perfect voor een zondagmiddagborrel. Janne lust geen prik. Maar het trekt toch. Die frisdrank met prik. In een blikje nog wel. Ze kreeg na enige onderhandeling toestemming om een (klein!) slokje te proberen uit Meikes blikje. Het kostte nog een paar minuten voor ze het ook echt aandurfde om een slokje te nemen. ‘Ja papa, dit lust ik! Ik kwam er met mijn tong tegenaan en ik vind het lekker!’ roept ze enthousiast.

Even later zit ze trots met een eigen blikje Fanta achter de tv. ‘Oh man, dit is écht héérlijk!’ roept ze, vaker dan dat ze een slokje neemt. Ik vraag me af of ze het ook echt lekker vindt. Maar het gevoel groot te zijn, net zo groot als je zus, dat zal écht héérlijk zijn.