‘Zullen we weer doen dat we op ons paard gaan?’ vraagt Meike. Ze gaat graag op haar paard naar school. Dat helpt om de overgang van thuis naar school wat draaglijker te maken. Janne en ik stemmen toe. Meike en Janne bediscussiëren tot in detail hoe hun paard eruit ziet. Ook fantasiespel is een serieuze zaak.

‘Hoe ziet jou paard eruit mama?’ vraagt Meike. ‘Groen?’ stel ik voor. Momenteel mijn lievelingskleur. Ik krijg twee paar gefronste wenkbrauwen terug. ‘Groen? Een paard kan toch niet groen zijn?’ zegt Meike. ‘Maar we doen toch alsof?’ is mijn weerwoord. In mijn fantasie kan een groen paard ook prima. Maar blijkbaar zitten er aan gezamelijke fantasieën ook grenzen. Meike heeft een oplossing. ‘Je kunt doen dat hij een groen dekje op heeft. Dan lijkt hij ook groen,’ zegt ze toegeeflijk.

Mocht je mij ’s ochtends vroeg een keer tegenkomen op mijn fiets, over mijn zadel aaiend, staand op mijn trappers, hinnikend en briesend. Geen paniek. Ik ben niet doorgedraaid. Alleen wat doorgedraafd misschien.