‘Mama, gaat het vandaag al sneeuwen?’ vraagt Janne vanmorgen als ze wakker wordt. Ze kijkt uit het raam, op zoek naar sneeuw. ‘Nee, ik denk vanavond pas,’ zeg ik.

We kijken samen even op mijn telefoon naar de weersverwachting. Ik laat zien dat het vanavond pas gaat vriezen. Een “-“getal. Janne kijkt vol verwachting naar de getallen onder nul die voor komende week voorspeld zijn.

‘Misschien bevries je dan wel,’ zegt ze en ze doet alsof ze bevriest. Alleen haar hoofd trilt een beetje en er verschijnt een vreemde grijns op haar gezicht. ‘En dan moet je wachten tot het zomer wordt,’ zegt ze wanneer ze weer ontdooit.  ‘Dan hoef je ook niet meer te eten,’ denkt ze verder. ‘Ook niet curry,’ zegt ze na een tijdje met een zeer tevreden gezicht. Want dat is natuurlijk je grootste zorg op deze wereld als je zes bent. Dat je curry moet eten.