Janne is boos. Ik weet niet meer precies waarom. Maar we eten wat later dan normaal. En ze is moe. Genoeg reden dus. ‘Ik ga mijn drinken niet opdrinken!’ protesteert ze. ‘Nu niet en ook morgen niet!’ Ze vindt het nog niet genoeg, dus ze verhoogt haar inzet. ‘Ik ga ook niet slapen! Om 20 uur ook niet!’ Er wordt aan tafel nog even gediscussieerd over die 20 uur. Dat is al over een half uur, als je voor de digitale klok gaat. Of bedoelt ze óver 20 uur? Dat helpt natuurlijk allemaal niet. 

Dan doet Jacob zijn wonderspreuk. ‘Kom je even bij mij op schoot?’ vraagt hij. Eén milliseconde twijfelt ze. Dan kiest ze eieren voor haar geld. Ze klimt op schoot. Drinkt haar glas water leeg. En om 20:00 uur ligt ze lekker in haar bedje.