Na de kerstdagen heb ik behoefte aan ‘even normaal’. Meike en Janne niet. Die wilden gisteren bij elkaar logeren. ‘Nee,’ was mijn resolute antwoord. 

Ze klaagden bij Jacob. Zonder resultaat. ‘Mama heeft nee gezegd,’ zei hij. ‘Volgende keer kun je dat beter aan mij vragen,’ gaf hij ze nog een goed advies.  

Ik keek gisteravond laat nog even om het hoekje van Jannes kamer. Leeg. Meikes kamer. Twee meisjes in 1 bed. In diepe slaap.

Vanavond deden ze een nieuwe poging. ‘Mama,’ vraagt Janne, mogen we logeren?’ ‘Nee Janne!’ grijpt Meike in, ‘we moeten het aan papa vragen!’ ‘Oh, ja, nee! Mama! Toch niet! Ik wil écht niet logeren hoor!’ roept Janne voor ik er zelfs maar over na kan denken. ‘Papa?’ vraagt Meike met haar liefste stem, ‘mogen we logeren?’ 

‘Ja,’ is het antwoord. Doel bereikt. Alweer. Zoals gewoonlijk. Toch weer ‘even normaal’.