‘Mam, ik wil deze stok voor iets anders gebruiken. Maar ik vind het zo zielig voor mijn paard. Denk je dat het zielig is?’ Meike heeft een dilemma. Ze wil het kartonnen hoofd van haar stokpaard halen, zodat ze de bezemsteel voor iets anders kan gebruiken. Wanneer je een groot inlevingsvermogen hebt, is dat heel zielig voor het paard. Je hebt er tenslotte uren mee door huis en bos gerend. En nu zeg je; ik hoef jou niet meer.

Ik stel haar gerust. ‘Nee hoor, het is een stokpaard, die is niet echt.’ De stok wordt nu als een soort polsstok gebruikt. Ook Janne heeft binnen no time haar stokpaard ontdaan van paard. Jacob en ik kijken elkaar even benauwd aan. ‘Wat vinden we hiervan? Kan dit in huis?’ vraag ik twijfelend. ‘Tja,’ zegt Jacob. ‘Als we het niet willen moeten we dat nú zeggen, voor ze er een heel spel eromheen bedenken,’ zeg ik een beetje gespannen.

Jacob geeft ze het voordeel van de twijfel. ‘Je moet even iets op de kant van de stok doen die op de vloer komt,’ zegt hij tegen Meike. Meike en Janne rennen direct naar mijn kamer om een stukje stof te halen. ‘Oh, en Meike, het kan wel zijn dat ik over een kwartier zeg dat het toch niet meer mag,’ bouwt Jacob nog een laatste veiligheidsclausule in.

Daar weet Meike soepel over heen te springen. ‘Ok. Dan gaan we nu nog even tv kijken,’ zegt ze. En ze gaat mét de stok achter de tv zitten. Zo heeft ze wel haar polsstok. Maar weet ze zeker dat Jacob er niet over een kwartier al een einde aan maakt.