Ik probeer elke dag even een rondje te wandelen buiten. Vandaag wilde zelfs Jacob wel even mee. Meike en Janne wilden niet mee, maar het alternatief van even met z’n tweeën thuisblijven was nog erger. Dus ze gingen mee. Inmiddels weet ik dat ze het uiteindelijk toch wel leuk vinden. Maar wanneer die uiteíndelijk komt, dat wisselt nog wel eens. 

Meike wordt enthousiast wanneer er grote modderplassen in zicht komen. Janne heeft iets langer nodig. Bijna thuis springen ze allebei nog even in de grootste modderplas. Meike met soppende laarzen. Janne heel voorzichtig. Ook heel voorzichtig geeft Janne nu eindelijk toe. ‘Ik vond het tóch weer leuk,’ zegt ze. En uiteindelijk loopt ze de laatste meters toch met een glimlach op haar gezicht. Uiteíndelijk.