Gisteren gingen we naar opa en oma. ‘Mama!’ roept Janne enthousiast, ‘we gaan courgetten!’ ‘Courgetten?’ vraag ik verbaasd. Zoveel enthousiasme over één van de weinige groenten die Meike en Janne niet lusten. En dan nog in meervoud ook. ‘Ja, met van die kleine pannetjes!’ 

Meike staat inmiddels hardop te huilen in de keuken. ‘Huhuhuuu!’ huilt ze dramatisch. ‘Wat is dat?’ vraagt Janne. ‘Lenteui Janne, dit is lenteui, mijn lievelings, huhuhuuu,’ huilt Meike. ‘Als je ui snijdt ga je huilen, huhuhuuu!’

Opa en Jacob nemen een bokbiertje. ‘Huh, ga je daar van bokken?’ vraagt Meike nieuwsgierig. 

Oma vraagt of Meike en Janne het tafelkleed op de tafel willen leggen. ‘Zou die groot genoeg zijn?’ vraagt oma. ‘Hij is té groot genoeg,’ zegt Janne na een snelle blik. 

Huilend en bokkend courgetten wij gisteren op een té groot genoeg tafelkleed. Het was een kerstdiner als nooit tevoren.