Meike borstelt na het avondeten nog even mijn haren. ‘Wauw!’ roept ze verrukt. ‘Het wordt zo mooi mama! Het glinstert helemaal! Het lijkt wel goud!’ Ze gaat er helemaal in op. Alle haarattributen worden erbij gehaald. Knipjes, bloemetjes, haarbanden. Ik denk nog dat het misschien ook stimuleert om haar eigen haar eens goed te borstelen en er ‘iets’ in te doen.

Ondertussen is Janne aan Jacob begonnen tegenover mij. Daar gaan ook heel wat knipjes en roze gekleurde vlechtjes in. ‘Je wordt heel mooi papa,’ zegt ze tevreden.

‘Dit wordt echt gaaf! So cute!’ roept Meike nog steeds vol enthousiasme. Ik wéét dat ik er waarschijnlijk belachelijk uitzie (ik heb Jacob als spiegel tegenover me), maar de adoratie van mijn oudste dochter doet me goed. Ik ben klaar. ‘Kijk!’ roept Meike trots. ‘Hoe vinden jullie mijn hond?’