Meike heeft op school zaadjes geplant. Ze wacht nu heel geduldig tot er eindelijk een tomaat tevoorschijn komt en ze voor ons kan koken. Tomatensoep. Haar lievelingssoep. Afgelopen weekend kregen we een moestuinbak voor in de vensterbank. Ook die zaadjes hebben we geplant. Wortels, tomaatjes, rucola en tuinkers. Er wordt goed voor gezorgd. En het zet ook aan het denken, al dat eten dat zomaar groeit.

‘Hoe groeien aardappels mama? vraagt Meike. ‘Nou, je stopt één aardappel in de grond, en daar groeien dan weer nieuwe aardappels onderuit,’ leg ik uit. ‘Maar hoe wordt die ene aardappel dan gemaakt?’ vraagt ze. ‘Van deeg?’ ‘Ja, die aardappel was er al,’ antwoord ik simpel. ‘Is dat dan een tóveraardappel?!’ roept ze verbaasd enthousiast uit.

Wanneer ze naar school is google ik even hoe het precies zit. Ik zie dat je aardappels, naast poten, ook kunt zaaien. Maar wat was er dan eerst? De aardappel of het zaadje? Die toveraardappel is nog niet eens zo’n gek idee. Heel lang geleden, in de donkere vochtige grond, was er eens een … toveraardappel.