Janne wil televisie kijken. Het mag niet. Het is ochtend. En televisie kijken mag als ik kook. Dat is de regel.

‘Ik wìl dat! Ik wil nú televisie kijken! Dat is de àfspraak!’ schreeuwt ze. Ik probeer haar geschreeuw te negeren. ‘Ik wil er even over práten!’ probeert ze dan. Dat heeft ze van Jacob geleerd. Er even over praten als je boos bent. ‘Dat kan,’ zeg ik. ‘Ik wil televisie kijken,’ zegt ze enigzins bedaard. ‘Nee,’ zeg ik rustig, ‘je mag televisie kijken als ik ga koken.’

Nu gaat Janne over op het hoogste gezag. ‘Ik mag televisie kijken! Dat zegt mijn juf, mama! Dat zegt mijn jùf!’

Het blijft nee. En als ook het hoogste gezag je in de steek laat, dan moet je het hard spelen. ‘Maar morgen, toen zeurde ik heel hard en toen mocht het tóch!’ zegt ze verontwaardigd.

Een zwak momentje vorige week. Nu niet verslappen.