Ons bed ligt nog erg lekker vanmorgen. We doen een spelletje ‘ik zie, ik zie, wat jij niet ziet….’ ‘…en de kleur is wít!’ roept Meike. ‘De muur!’ roept Janne. ‘Ja!’ zegt Meike. ‘Nu ben jij Janne.’

‘En de kleur ììììs… Witte Haas*!’ roept Janne. Meike en ik kijken elkaar aan. Dan legt Meike het Janne uit. ‘Nee Janne, je moet bijvoorbeeld als het dak bruin is zeggen: en de kleur is bruin,’ zegt ze. ‘Ok,’ zegt Janne.

Poging twee. ‘Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en de kleur is…bruin!’ zegt Janne. ‘Het dak!’ roept Meike. ‘Ja!’ roept Janne.

Het blijft een lastig spelletje.

* ‘Witte Haas’ is Janne’s knuffel, die overal mee naar toe gaat.