‘Hij doet ’t niet meer!’ roept Janne. Ze heeft een papiertje op een kussen liggen en probeert daar met een zalmkleurig potlood op te tekenen. ‘Je moet het papiertje even op de grond leggen en het dan nog eens proberen,’ zeg ik wijs.

Janne is ook heel wijs. Ze heeft goed naar haar zus gekeken. ‘Alles is te creëeren of te repareren met plakband,’ is Meike’s levensmotto. ‘Ik maak ‘m wel even mama,’ zegt Janne. En ze plakt netjes een plakbandje over de punt. Zo, gemaakt. Heel wijs. Eigenwijs.