Maandagochtend. Meike naar school. Janne naar de peuterspeelzaal. De ideale ochtend om het huis weer een beetje op orde te krijgen. Veel te kort natuurlijk, die tweeëneenhalf uur zonder kinderen.

’s Middags probeer ik toch nog de rest van het huis te doen, met kinderen in huis. Ze willen naar buiten. Ideaal. Ik doe het tuinhek dicht, dan kan er niets mis gaan. Ik ga boven stofzuigen en hoor ze enthousiast spelen. Samen spelen zelfs. Met een glimlach werk ik me in het zweet.

Ik hoor Janne boven de stofzuiger uit schreeuwen. Ze staat met modderlaarzen onder aan de trap. Weg schone vloer. Ze laat verschrikt haar handen zien. Zwart. ‘Mama, ik heb modderhanden, aaaaah!’ Ik loop met haar mee naar buiten om te kijken wat er aan de hand is.

Ze hebben met z’n tweetjes de witte garagedeuren bekogeld met modder. Overal klodders modder en zwarte handen op de witte deuren. ‘Ja, mama, en het plan is dat we snel naar onze kamer gaan voordat papa thuiskomt! Kun jij ons naar bed brengen vanavond?’ zegt Meike.

Het was gepland. Expres. Ik wilde dat ik dat vroeger gedurfd had. Nu nog even boos worden, anders is de opvoeding definitief mislukt. En mijn huishouden voorgoed verloren.