Zondagochtend. Ik kan niet goed wakker worden. Na het ontbijt ben ik toe aan een tweede kopje koffie. En ik heb helemáál geen zin om dat zelf te maken.

‘Schatje.., ik wil nog heel graag een kopje koffie.., jij?’ geef ik een subtiele hint. Ik hoop op een ‘ja lekker, ik maak het wel even’.

Er komt protest. Van een heel andere kant van de tafel. ‘Schatje?! Ìk ben schatje! Meike en ik zijn schatje! Papa is niet schatje!’ barst Janne in totale verontwaardiging uit.

Betrapt. Ik moet me op mijn strategie bezinnen. Het moet voortaan iets subtieler voor Janne, die alles haarfijn aanvoelt. Maar niet tè subtiel, anders komt het niet aan bij Jacob natuurlijk.