Half zeven vanmorgen. Jacob staat op. Janne wil de dag ook beginnen. Meike ligt nog even lekker bij mij in bed. ‘Mama, jou benen prikken!’ roept ze wanneer onze benen zich verstrengelen. Ze inspecteert mijn benen zorgvuldig. Daarna ook die van haarzelf. Haar hoofd verschijnt weer naast me boven de dekens. ‘Ik denk dat God geen toverkracht meer had voor de huid. Maar dat Hij alleen nog vel-touw had en dat hij dat zo in die gaatjes prikte,’ is haar conclusie. Lijkt mij ook hoor.