Het is nog donker. Meike en Janne zijn wakker en komen naar onze slaapkamer. Meike gaat plassen. ‘Papa, mijn onderbroek is vies,’ deelt ze mee. ‘Nou, dan trek je een schone aan,’ is het antwoord. ‘Maar dat durf ik niet! Het is donker in mijn kamer!’ roept Meike bangig. ‘Dan vraag je Janne of ze mee gaat,’ zegt Jacob.

Janne zit inmiddels ook op de wc. ‘Wauw, Janne wat goed! Jij kunt al helemaal zelf plassen! Heel goed van je Janne! Heel knap van jou! Ik wist niet dat jij dat al helemaal zelf kon!’ roept Meike overdreven vleiend. Een positieve toenadering naar Janne op de vroege ochtend is al verbazingwekkend, maar bij het horen van deze lofzang rol ik bijna uit mijn bed. Ik houd mijn adem in.

‘Janne, wil jij voor mij een onderbroek pakken?’ gaat ze vervolgens verder. En ik adem weer uit. Het leven blijkt toch normaal. ‘Je kunt daar het licht aan doen. Daar is mijn kast. Daar in die bovenste la moeten mijn onderbroeken zitten. Kom op Janne, je kunt het!’ roept Meike motiverend. Met resultaat. Bang in het donker of niet, die komt er wel.