Het was zo’n nacht. Meike en Janne zijn flink verkouden. Janne werd wakker toen ik net in slaap viel. Na heel wat plasjes, slokjes, en paracetamol was ook Meike inmiddels wakker. En het duurde nog weer heel wat plasjes, slokjes, aaitjes, gezeur, gehuil (Meike en Janne) en wanhoopskreten (van mij) voor iedereen weer sliep.

Wanneer ik Janne van school ga halen, klaag ik bij de andere moeders over mijn korte nacht van vier uurtjes. Onmenselijk. Ik kan er niet op functioneren.

Er zitten moeders met babies thuis naast me. Vier aaneengesloten uren slaap? Wauw. Er verschijnt een verlangende blik in hun ogen.

Dat was ik al weer vergeten. En een beetje verleerd dus blijkbaar. Respect.