Ik ben aan het naaien en Jacob brengt ondertussen Meike en Janne naar bed. Er wordt flink wat gestoeid, gegild en gekieteld. ‘Mama, papa had Janne doodgemaakt! Maar ik heb haar weer levend gemaakt!’ schreeuwt Meike vanuit de slaapkamer. ‘Oh!’ roep ik terug vanachter mijn naaimachine. Iets beters weet ik zo snel niet te bedenken. ‘Ben je nu boos op papa?!’ roept ze weer. ‘Euh, ja, ik zal papa wel eens even pakken vanavond!’ roep ik terug, met het idee dat alleen Jacob het suggestieve onderdeel van deze mededeling meekrijgt. ‘Wàt?!’ roept Meike. ‘Zei je dat je papa ging naaien?’