We zitten aan het ontbijt. Janne ziet een ingepakt kadootje liggen. ‘Is die voor míj?’ vraagt ze enthousiast. ‘Ben ik vandáág jalig?’ ‘Nee, deze is niet voor jou,’ moet Jacob haar teleurstellen. ‘Die is voor papa’s collega. Volgende week ben jij jarig. Dan krijg jij een kadootje.’ ‘Ja,’ zegt Janne met glimoogjes. ‘Dan klijg ik heel veel kadootjes.’ ‘Nou…, twee,’ zeg ik. We moeten die verwachtingen een beetje managen.

‘Nee hoor Janne,’ bemoeit Meike zich er ook mee. ‘Van mij krijg je superveel kadootjes hoor. Echt heel veel.’ Tot zo ver mijn verwachtingsmanagement.

Janne gaat nu helemaal los. ‘Ja! En dan ga ik die uítpakken! En taart! Ik ga ook taart eten! En dan mag ik de kaasjes uitblazen! Ja hè, mama, ík mag de kaasjes uitblazen, hè? En ballonnen! Dan ga jij ook ballonnen ophangen!’

Het is heel even stil. Er wordt diep nagedacht. Dan schrikt ze op. Het belangrijkste vergeten. ‘En mijn vliendín Sophie! Die mag ook taart eten! En blazen! Die mag mij helpen! En ook het papieltje scheulen!’

Ik maak direct een checklist. Véél kado’s, taart mèt kaarsjes, en ballonnen. Ik app de moeder van ‘vliendín Sophie’. Gelukkig, ook de VIP kan aanwezig zijn.