Meike en Janne waren om 5 uur wakker vanmorgen. Lekker uitslapen in het weekend dus.

Normaal doet Janne geen middagslaapje meer, maar nu was ze daar hard aan toe na de lunch. Om haar een beetje te helpen gingen we samen in mijn bed maar even slapen. Als we lekker onder de deken liggen, maakt ze een gek geluidje. ‘Dat is mijn wíeker mama! Op mijn telefoon!’ roept ze. De papieren telefoon die ze van Meike kreeg drukt ze in mijn gezicht. ‘Zet die wekker maar uit Janne, we gaan nu even slapen,’ zeg ik. Nog heel geduldig. Ik doe mijn ogen weer dicht. ‘Poepie! Ik moet een poepie!’ roept Janne. Na het poepie gaat die ‘wieker’ nog een paar keer af. En komt er nòg een poepie. En moet er nog een paar keer water gedronken worden.

Net wanneer ik denk dat het misschien gewoon geen zin heeft, word ik wakker. Met de prachtigste slapende dochter in mijn armen. Wat is het toch een poepie!