Janne heeft stiekem Meike’s neonroze lievelingsjurk uit de kast gepakt. Ze heeft haar eigen kleren al uitgetrokken. Met een grijns vol stiekeme spanning houdt ze de jurk voor me omhoog. Déze wil ze aan. En snel, vóórdat Meike het ziet. Ik werk natuurlijk mee. Een klein beetje stoken is soms wel goed. Volledig tevreden met zichzelf loopt Janne al zwierend richting Meike. ‘Kijk!’ roept ze vol verwachting. ‘Ikke heb jou jullek aan Meike!’ We wachten vol spanning het groteske protest af. Het is teleurstellend. ‘Dat zie ik Janne,’ zegt Meike rustig. Meike wordt volwassen. Saai.