Het is donderdag. Dan is Janne thuis. Mama-Janne tijd. We zitten gezellig met z’n tweetjes koffie te drinken. Ik, koffie met een beetje melk. Janne, melk met een beetje koffie. En een lepel om te roeren natuurlijk, heel belangrijk. Tijd voor een goed gesprek.

‘Wat wil jij later worden als je groot bent?’ vraag ik haar. Ik vraag door om de vraag iets minder open te maken. ‘Een mama? Een juf? Een dokter? Een kunstenaar?’ Ik wacht nieuwsgierig af of ze me begrijpt. Er verschijnt een grote grijns op haar gezicht. ‘Meike,’ zegt ze resoluut.

Ook Janne’s gespreksvaardigheid ontwikkelt zich goed. Ze stelt direct een wedervraag. ‘Wat wiw jij woddûh mama?’ En omdat ze bang is dat deze vraag te open is voor haar moeder, doet ze een goede suggestie. ‘Papa? Wiw jij papa woddûh?’